sportdata.gr:
sportdata.gr
Menu Guide - Είστε εδώ:
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΕΣ ->
ΕΛΛΑΔΑ ->
"Ο ''επικίνδυνος'' κύριος Αναστασίου"

Ο ''επικίνδυνος'' κύριος Αναστασίου

5/3/2014 sportdata.gr - 'Αρθρο του Αχιλλέα Τζορμακλιώτη

Στην Ελλάδα της γρήγορης κρίσης και των βιαστικών συμπερασμάτων, χρειάστηκαν μονάχα λίγες μέρες για να αρχίσουν οι πάντες (δημοσιογράφοι, οπαδοί) να αμφιβάλλουν για το ποιόν του Γιάννη Αναστασίου από τη στιγμή που το Μάιο του 2013 προσελήφθη στον Παναθηναϊκό. Οι αφορμές για να γεννηθούν αυτές οι αμφιβολίες πολλές: άπειρος ως πρώτος προπονητής σε ομάδα, δεν έμαθε δίπλα σε καλούς δασκάλους αφού η Ολλανδία δε γεννά πολλούς μεγάλους τεχνικούς, λίγες οι παραστάσεις του από Ελλάδα και, κυρίως, μαθητευόμενος σε έναν μεγάλο πάγκο.

Το γεγονός, βέβαια, ότι για να κρίνεις κάποιον πρέπει να αρχίσεις να βλέπεις το έργο του κι αυτό που παρουσιάζει, εδώ είναι δευτερεύον. Για τον απλούστατο λόγο ότι οι εφημερίδες πρέπει να γεμίζουν τα φύλλα τους, τα σάιτ πρέπει να προσελκύουν καθημερινά αναγνώστες κ.ά. Στη τελική, αν τον άφηναν να δουλέψει χωρίς να τον κρίνουν εξαρχής, θα ήταν πολύ βαρετό για όλους να περιμένουν, τουλάχιστον, τρεις μήνες για να ξεκινήσουν οι επίσημοι αγώνες. Σαν επιστέγασμα όλων αυτών, ήρθε και η δήλωση-φάουλ του ιδίου στην πρώτη συνέντευξη τύπου που έλεγε «θα ακολουθήσουμε το ολλανδικό μοντέλο» , για να οξύνει περισσότερο τις αρνητικές κριτικές, αυτές που πουλάν δηλαδή.

Πλέον, 27 αγώνες από την έναρξη της σεζόν, με τον 41χρονο να έχει μαζέψει με το «τριφύλλι» 50 πόντους, έχοντας την 3η καλύτερη άμυνα και την 3η καλύτερη επίθεση και μετά από ένα ιστορικό «διπλό» στο Καραϊσκάκη, έγινε – πάλι ξαφνικά – ο προπονηταράς, ο αψεγάδιαστος, ο δουλευταράς. Εκείνος που πήρε ένα φθηνό ρόστερ, κατάφερε να το δέσει και να παρουσιάσει φέτος ένα ωραίο σύνολο. Με τα συν και τα πλην του. Τώρα, μάλιστα, λογίζεται ως θετικό η απειρία που είχε, αφού προσέφερε νέες ιδέες και ήταν άφθαρτος, ενώ έφερε καινοτομία στην Ελλάδα παίζοντας ένα πιο ανοιχτό ποδόσφαιρο, όχι τόσο κοντά στο ισπανικό μοντέλο που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια ο Ολυμπιακός, αλλά προσαρμοσμένο σε ελληνικά κριτήρια. Μην απορείτε με όσα γράφω παραπάνω, δεν είναι δικές μου κρίσεις, είναι πράγματα τα οποία έχουν γραφτεί και ειπωθεί. Και τα γραπτά (λένε πως) μένουν.

Καταλαβαίνω ότι ελάχιστοι εκπλήσσονται – αφού πάντα έτσι γινόταν σ’ αυτή τη χώρα – μα ας αναλογιστούμε όλοι τις ευθύνες μας. Το ότι, δηλαδή, αυτό το σύστημα θέλουμε, γιατί αυτό το σύστημα συντηρούμε. Εδώ είναι ένας τόπος όπου η αρνητική κριτική μοιάζει με λαγνεία, στην οποία χιλιάδες άνθρωποι θέλουν να βουτήξουν.

Πάντως, επειδή θα ήταν αβάσιμο να κλείσω χωρίς καν να εκφράσω την δική μου άποψη, συγκλίνω αρκετά θετικά υπέρ της στήριξης του Αρτινού τεχνικού του ΠΑΟ. Ο άνθρωπος παρουσιάζει φέτος μία ομάδα την οποία – αν μη τι άλλο – χαίρεσαι να τη βλέπεις. Ακόμη και όταν χάνει από Εργοτέλη και Πλατανιά. Αυτό που παρουσιάζει στο γήπεδο, φαίνεται πως έχει πλάνο. Δεν είναι κουτουρού ποδόσφαιρο και… όποιον πάρει ο Χάρος. Σαφώς και έχει κάνει και άσχημα παιχνίδια. Ωστόσο, δεν είναι αυτός ο Παναθηναϊκός περασμένων ετών (ακόμα και επί εποχής double) που ήταν λίγος αγωνιστικά. Βέβαια, του λείπουν οι προσωπικότητες. Μία, δύο, δε φτάνουν, αν είσαι ομάδα που θέλει να κατακτήσει την κορυφή. Έχω την εντύπωση, όμως, ότι και οι ίδιοι αυτό το θέλουν σε βάθος χρόνου. Και η θετικότητά μου για χάρη του, δεν τον κάνει φοβερό προπονητή. Αλλά ούτε και άχρηστο. Απλώς, τυγχάνει να έχω λίγη παραπάνω υπομονή.