sportdata.gr:
sportdata.gr
Menu Guide - Είστε εδώ:
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΕΣ ->
ΕΛΛΑΔΑ ->
"Βλέπουμε ένα... τίποτα!"

Βλέπουμε ένα... τίποτα!

17/3/2014 sportdata.gr - 'Αρθρο του Αχιλλέα Τζορμακλιώτη

Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να αναρωτιέται γιατί να συνεχίζω να παρακολουθώ ποδόσφαιρο. Ποδόσφαιρο στην Ελλάδα συγκεκριμένα. Άλλωστε, κάθε φορά, χρόνο με τον χρόνο, τα ερωτήματα που μου δημιουργούνται και τα ανεξήγητα που βλέπω, είναι και περισσότερα. Ομάδες ξεπετάγονται από το πουθενά, αποτελέσματα που δε ξέρεις πως και γιατί ήρθαν, αδικημένοι επί αδικημένων νιώθουν οι πάντες και το ρεζουμέ…. είναι ένα τίποτα! Δεν συμβαίνει τίποτα, δεν μαθαίνει κανείς τίποτα και δεν παθαίνει κανείς τίποτα! Τόσο απλά.

Υπάρχει ένας ισόβιος πρωταθλητής, που ούτε καν δεν πρέπει να σκέφτεται ποτέ κανείς να τον εκθρονίσει (για πολλούς και διαφόρους λόγους). υπάρχει ένας ανίκανος σε όλους τους τομείς, ΠΑΟΚ, που ακόμη δεν κατόρθωσε να δικαιολογήσει την οικονομική δύναμη του μεγαλομετόχου του. Yπάρχει ένας – φιλότιμος είναι η αλήθεια – Παναθηναϊκός, ο οποίος έχει συνεχή διαιτητικά παράπονα (άκουσον άκουσον) επιστρατεύοντας ακόμη και… Ουκρανούς σκοπευτές για να τα δικαιολογήσει. Yπάρχει ένας στιγματισμένος από τα του προέδρου του, Ατρόμητος και υπάρχουν και όλοι οι άλλοι. Τί να κάτσω να αναφέρω τώρα? Τον Λεβαδειακό του Κομπότη, τον Πανιώνιο του οποίου κανείς δεν ξέρει τον ιδιοκτήτη ή τους… κομήτες τύπου Πλατανιά, Καλλονή και Εργοτέλη που – κόντρα σε όλους και σε όλα – συνεχίζουν να επιβιώνουν?

Σίγουρα δεν υπάρχει οπαδός – φίλαθλος στην Ελλάδα που να μην την έχει «ψυλλιαστεί» την δουλειά. Απλά ποτέ δεν γίνεται κάτι γιατί κάποιους τους βολεύει αυτή η δυσοσμία, κάποιοι είναι απλά τα θύματα και κάποιοι το διασκεδάζουν. Είναι, μάλιστα, απορίας άξιο το γεγονός πως, παρά τις διάφορες καταγγελίες που γίνονται κατά καιρούς, είτε από μεγαλομετόχους και προέδρους ομάδων, είτε από διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές, είτε από (πολύ σπάνια) κάποιους δημοσιογράφους σε εφημερίδες και σάιτ, όλα λειτουργούν στο ίδιο τροπάριο. Και η δικαιοσύνη είναι ανύπαρκτη. Αλλά, μεταξύ μας, και όταν κάποιοι παραπέμπονται εκεί, την σκαπουλάρουν με αποτέλεσμα κανείς, πλέον, να μην της έχει εμπιστοσύνη. Κάθε άλλο.

Απλώς, έχει τέτοια ανιδιοτέλεια η αγάπη του απλού φιλάθλου προς την ομάδα του, που δεν γίνεται να διακοπεί έτσι απλά. Θα την στηρίξει και θα φωνάξει γι’ αυτήν, ακόμα και αν ξέρει πως δεν της αξίζει. Γιατί άλλο πράμα η φανέλα, άλλο η ομάδα. Γι’ αυτό και όταν παραπάνω αναφέρομαι ονομαστικά σε κάποια σωματεία, δεν το κάνω επειδή έχω κάτι μαζί τους, αλλά επειδή διοικούνται μέσα σε ένα ομιχλώδες κλίμα. Θυμάμαι, ότι είναι κάμποσες οι φορές που τελείωσα κάτι που έγραψα με την λέξη «ελπίζω». Μέγα σφάλμα. Δεν ελπίζω πια σε τίποτα και σε κανέναν. Όσο μα όσο τετριμμένο και αν ακούγεται, παίρνουμε αυτό που μας αξίζει. Δεν είμαστε άξιοι να δούμε καλύτερο ποδόσφαιρο.